kırlangıcın hikayesi benim için çok özel ve çocukluğumun en güzel yıllarını hatırlatır.
ilkokul 2.sınıfında annannemlerde kalıyordum. Köyde koca koca dut, kiraz, kayısı ağaçlarının olduğu bir bahçesi ve ağaçtan tavanı ve zemini olan şirin bir evleri vardı. Ağacın tepesinden inilmeyen zamanlar...
Salonun tavanındaki ağaçlardan birine (resmi olsaydı da gösterebilseydim; dümdüz bir ağacın yan tarafına elinizi hafif yumarak yapıştırın, öyle bir şekli vardı) bir çift kırlangıç yuva yapmıştı ki Mimar Sinan'ın minik kalfası sanki. İnsanlarla birlikte bu kadar yakınyaşamayı göze alabilen cesaret timsalleridir kırlangıçlar.
Dedemlerde kırlangıçlar evlerinden mahrum olmasın diye kapının üstüne camlı açık bir bölme koymuşlardı. Rahatça girip çıkıyorlardı. Kuş olmalarına rağmen bu temiz olmaları hayret vericidir. (ne bir pisleme ne de bir çöp düşürürlerdi)
Zaten ömürleri ne kadar ki... o çiftler de annannemler ve evleri gibi sonuncu oldu. Bir daha görmek nasip olmadı....

çocukluğunu özledinse bir ağaçta senin adına dikilsin. TEMA bugünler için 
(reklam gibi oldu)

süper   

kıskandım seni şimdi Derwish  aynı zamanda da çok takdir ettim 21 tane ağacın güzelliğine 

Yakın bi yerde olmalı ?