Ben hikaye istiyorum 

 

teşekkürler arkadaşlar. derwish hikaye demişti. işte size güzel ve özel bir hikaye:

Kendini bildi bileli mor menekşeyi çok severdi. Çocukluğunun geçtiği
ikikatlı evin bahçesinde bahar geldiğinde mor mor açar, mis gibi
kokarlardı..Annesi mor menekşeleri hep duvar kenarına dikerdi..
gölgeyi sever menekşelerderdi..Oysa ögretmeni bitkilerin güneş ışınları ile
fotosentez yaptığını anlatmıştı onlara .Bitkiler güneş ışığına
muhtaçtı.Mormenekşeler ne tuhaf bitkilerdi , her bitki güneşi
severken,onlar
nedengölgeyi tercih ediyorlar diye düşündü durdu Hande...Küçük, ufacık aklı
ile aslında menekşelerin diğer çiçeklerden farklı olduğunu keşfetmişti, işte
belki de menekşeler
bu yüzden bu kadar güzeldi.Herkesden farklı olursan, bu hayatta değerli
olursun yargısına varmıştı.Daha o yıllarda farklı olmak için uğras vermeye
başladı. ilk olarak, okulda kimsenin yanına oturmak istemediği Hacer'in
yanına oturmak istiyorum ögretmenim diyerek başladı farklılıklarla süren
hayatı. Hacer bile şaşırmış şaşkın şaşkın bakıyordu onun yüzüne. Hacer çok
dağınık, biraz anlama zorlukları olan problemli bir ailenin kızı idi. Hande
ise mühendis Kamil Beyin biricik kızı. Ögretmen pek oturtmak istemedi önce
Hacer'in yanına Hande' yi. Daha sonra bir tatsızlık çıkmasın
diye öğretmen Hande'nin annesini çağırdı.
Annesi eve geldiklerinde Hande'ye sordu :
- Neden yavrum Hacer in yanına oturmak istiyorsun?
Hande cevap verdi :
- Geçen baharda menekşeler ekiyorduk hani anne, o gün sen bana menekşeler
güneşi sevmez demiştin, oysa her bitki güneşi sever. Menekseler farklı,
belki de
bu yüzden bu kadar güzeller. Hacer'in yanına kimse oturmak istemiyor. Ben
farklı olmak istiyorum. Belki Hacer de güzeldir, onu fark etmek istiyorum,
dedi.
Annesinin ağzı açık kalmıştı. İlkokul 4.sınıf öğrencisi kızının olgunluğuna
hayran kalarak
- peki kızım kimin yanında istersen oturabilirsin, " dedi.
Pazartesi Hande Hacer'in yanında oturmaya başladı. Hem Hande tedirgindi, hem
Hacer.Birbirleri ile hiç konuşmuyorlardı. Diğer kızlarda soğumuştu
Hande'den. Nasıl Hacer gibidağınık, bir şeyi, iki kere anlatınca anlayan
fakir bir kızın yanına oturmayı istemişti.En çok alınan doktor Cemal Beyin
kızı Esin'di. Anne babaları her hafta sonu görüşüyorlar,
Hande ve Esin birlikte oynuyorlardı. Nasıl olur da kendi yerine Hacer'i
seçerdi. Çok gururu kırılmıştı Esin'in. Hande ile konuşmuyordu.Birgün Hande
ve ailesi Esinlerle dağ köylerinden birinde gerçekleştirilecek bir panayıra
katılmak için sözleştiler. Hande gene Esin'in somurtacağını bildiği için
gitmek istemiyordu.İçin için de Hacer'e kızmaya başlamıştı arkadaşları ile
arasının bozulmasına sebep olmuştu.Neden sanki bu kadar dağınıktı, neden her
şeyi iki kerede anlıyordu? Yoksa aptal mıydı?Sonra menekşeleri hatırladı
hemen düşüncelerinden utandı. Hacer farklı diye yargılamaması gerekiyordu.
Hacer'in, kimsenin bilmediği güzelliklerini keşfedecekti. Buna tüm gücü ile
inandı. Panayıra gittiklerinde Esin somurtarak karşısında oturuyordu, Hande
ile
konusmuyordu.
Hande canı sıkıldığından biraz dolaşmak için annesinden izin aldı. Köy
yolunda yürümeye başladı. Hava iyice soğumuş ve ayaz iyice artmıştı, kar
atıştırmaya başlamıştı. Hande karı çok seviyordu, yürüdü, yürüdü. Köye
gelmişti. Bir evin önünde durdu. Evin penceresinde ki saksıya gözü
ilişti. Gözlerine inanamıyordu, bunlar mor menekşelerdi. Ama kıştı ve
menekşeler soğuğu hiç
sevmezlerdi eve dogru bir adım attı. Kapıda beliren gölgeyi çok sonra fark
etti bu Hacerdi.
Hande'ye gülümsüyordu.
- Hoşgeldin Hande buyurmaz mısın?, dedi.
Biraz ürkek, şaşkınlıkla kapıya doğru ilerledi Hande ve içeri girdi. Oda
sıcacıktı odun sobası
her yeri ısıtmıştı. Menekşeler diyebildi sadece Hande...
- Bu soğukta ?
Hacer gülümsedi ;
- Onlar annem için, annem onları çok sever.
Sonra yatakta yatan kadını fark etti Hande.
"Annen hasta mı?" dedi.
"Evet 2 sene önce felç oldu ona ben bakıyorum, bizim kimsemiz yok, birtek
ineğimiz var onunla
geçiniyoruz. Ama tüm işler bana baktığı için derslere çalışacak pek vaktim
olmuyor, dedi Hacer
utanarak. Bir de bizim köyden şehre araç yok, bu yolu her gün yürüyorum o
yüzden de çok yorgun
okula geliyorum dersleri anlamakta güçlük çekiyorum. Hande'nin gözleri
dolmuştu. Dışarıdan gelen ses ile kendine geldi. Annesi onu arıyordu. Çok
merak etmiş olmalıydı. Dışarıya koştu ve annesine sarıldı, ağlıyordu. Bir
müddet sonra anne bu Hacer diye tanıştırdı sıra arkadaşını. Hacer'in yaptığı
sıcak çorbadan içtiler birlikte. Hande annesine anlattı Hacer'in hayatını,
ağlayarak.
"Bir şeyler yapalım anne" dedi.
O hafta annesi ve Hande, Hacerlere gidip annesi ve Hacer'i kendi evlerine
taşıdılar. Hacer artık Handeler den okula gidip geliyordu, ne dağınıktı, ne
de aptal. Sınıfın en iyi öğrencisi olmuştu. Seneler geçti Hacer ve Hande bir
arkadaş değil, iki kız kardeşlerdi artık. Mor menekşeler Hande'ye Hacer'i
armağan etmişti. Hacer'e ise hem Hande'yi, hem hayatı. Seneler sonra ikisi
de evlendi. Hacer şimdi bir doktor. Hande'den vicdanın ne kadar önemli
olduğunu öğrendi, hastalarına vicdanıyla birlikte şifa dağıtıyor. Hande ise
bir ögretmen. Çocuklara farklı olan şeyleri sevmeyi de ögretiyor. Bir kızı
var
adı, Hacer Menekşe. Hayatta en çok sevdiği iki şeye birini daha ekledi
Hande.
LÜTFEN SEVGiNiZE ÖNYARGI KOYMAYIN.
HERŞEY SEVİNCEYE KADAR FARKLIDIR
SEVDİKTEN SONRA İSE SEVGİNİN DİLİ HEP AYNIDIR