Sana doyamamak, hasret dedikleri bu mu?
Her an seni duymak, her an tenini hissetmek,
 yani başında seni
yaşayabilme ihtimallerini gözden geçirdim az önce...
 Her ihtimal beni
daha da başka özlemlere götürdü. Oysa o ihtimallerin
belki de çok az
bir yüzdesini paylaşacağım seninle... Aslında seni daha fazla düşünüp
fikrimi senle doldurmak belki de hataların en büyüğü kendime karşı...
Kimbilir belki de şu yaşam denilen karmakarışık durumu kaldıramadığım
bu günlerde sen bana yaşamımı yeniden hediye ettin... Öylesine
sindirilmiştim ki kendi dünyama, gerçek dünyaya dair
olan her şeyden
kendimi yavaş yavaş çekmeye başladığım bir zamanda çıkıverdin karşıma
ve seni hayatımın bir parçası olarak aldım gönül
bahçemden içeriye...
İyi ki geldin... Hoş geldin...

Senin bana şu kısacık zamanda verdiklerin aslında
ne kadar da çok...
Ve sen bir çoğunu bilmiyorsun...Hiç birini bilmiyor-
sun hatta... 
 Artık insanlara bahaneler
sunmuyorum, istemediklerimi açıkça anlatıyorum ve gerektiğinde "hayır"
demeyi öğrendim. Bazı zamanlarda derdini paylaşacağın
en yakın dostuna
bile susmanın meziyet olduğunu da öğrendim... Kim bilir daha neler
vereceksin, şu öğrenmeye aç beynime neler neler öğreteceksin... Bunlar
senin görevin olmayacak, ben sadece senden almam gerekenleri belki de
sana sormadan fikrime yerleştirivereceğim.

Ya ben, ben neler verebilirim ki sana...

Sana sadece sevgimi, sana sadece dostluğumu, sana
sadece tertemiz bir
ben verebilirim... Benden başka "sevmek" nedir öğretebilirim ancak,
eğer istersen tabii ki...

Sana dair yazmak, seni seninle paylaşmak, beni
seninle paylaşmak...
Özlüyorum seni, her dakika daha da büyüyor özlemlerim...
İsterdim ki sihirli iksiri içtikten sonra görünmez olayım
ve hep yanı
başında kalayım, her dakikanı, her saniyeni sen hissetmesen de seninle
paylaşabileyim diye. Biliyorum, sen görünen beni her
saniye
yanıbaşında istemezsin... Aslında haklısın da... Ama
benim de kendime
göre haklı nedenlerim var... Bunların en geçerlisi ise;